بنیانگذار اولین وبلاگ در قالب شعرو غزل دراماتیک ایران ( شعر معاصر از سال 71تا کنون )t
هرروز با يك زخم مهمان مي شوم درد كمي نيست

اين زخم ها همزاد من هستند وحرف مبهمي نيست

گفتي كه با اين زخم ها هم مي شود سازش كنم

ما را قبول نوش دارو بعد فرصت ملزمي نيست

اينجاچراغ ره نماهروقت قرمز مي شودشب

دنيا توقف مي كندخيلي ومردن يك دمي نيست

هر روز مي ميريم وهرشب زنده مي گرديم آري

وقتي كه در جيب پدر در عصر سيمان درهمي نيست

اينجا به قدري كال مي ميردعروسك زير آوار

كه در نگاه ساكت دنيا به ابرو يك خمي نيست

اين حرفها نوزاد يك دردند ازنسلي غريب

از نسل ان صحبت كه يك دست است و هرگز درهمي نيست

درآسمان آبي لبخندهاجز ابر تاريك

از فقر قلك برفقيران هيچ سقف محكمي نيست

ديشب مترسگ .هاعروسك را به جرم هيچ كشتند

در باغ دعواها سررسمي كه رسم آدمي نيست

اينجاكبوتر رابراي خانه اش از لانه راندند

حالا تو هي دائم بگو اين درد ها درد كمي نيست

تقويم عاشق را كه خواندم پشت قرمز سبز ديدم

يعني كه مي آيد مسافرپس دگر جاي غمي نيست

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم مرداد 1393ساعت 3:40  توسط اردشیر آقایی   | 

دلم ها ده هوست پر ميره

تشي هيسي كه حشك وتر ميره 

منم اوتش ده جون سينه سوختت

كه سرتا پا او پا تا سر ميره

 

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم تیر 1393ساعت 4:17  توسط اردشیر آقایی   | 

چنوسوختم كه خاكستر نمن سيم

دو تيكه تيزبال وپرنمن سيم 

طنافم ون وداروها مي گرده

وقربونش سرم كه سر نمن سيم

 

@/@/@/

 

 

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم تیر 1393ساعت 4:14  توسط اردشیر آقایی   | 

جنگ را گنج نوشتند كه مانوس شود

بال كركس زده در خون كه طاووس. شود

دردرا درد بخوانيم به. هر سمت كه هست

قبل از اني كه نمايان شده محسوس شود

در جهاني كه شود گرگ و, همان گرگ نوشت

بي جهت نيست كه گرگش / گرگ ناموس شود

حرف نان نان شد و نان حرمت ان در نمك است

هق هق و قهقهه كردندكه مايوس شود

اسمان. زخم زمين زخم خدا دور شودند

خواب درچشم فرورفته ،كه كابوس شود

فقر كبريت بماند پرسيمرغ نزن

تب خاكستر ما اتش ققنوس شود

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم خرداد 1393ساعت 11:56  توسط اردشیر آقایی   | 

 

هرشب به هوای دیدنت سر زده ام 

با سنگ سرم به قفل در در زده ام 

ای دوست ببین که در هوا خواهی تو 

دیوانه شده به سیم آخر زده ام 

شعر :آقایی از دفتر دراماتیک 

مارتین اسلین در تعریف درام و در پاسخ به این سوال که "درام چیست و مرز آن کدام است؟"، تعاریفی ارائه میدهد که طبق گفته ی خودش تعاریف دقیقی نیست و در نهایت می گوید که برای درام تعریف جامع و مانعی نمی توان ارائه داد.
اما یک نکته ی جالب که شاید به نظر ما بدیهی و روشن برسه، اما اسلین با وسواس و محافظه کاری زیاد عنوان می کنه اینه که "هر دو هنر سینما و تئاتر زیر بنای مشترکی دارند و آن درام است."
و در اثبات نظرش مثالهایی میاره که بگه:
"در جهان واقعی، درام نویسان هیچ گاه به چنین جدایی خشک و نرمش ناپذیری باور نداشته اند"(جدایی بین تئاتر و سینما) و " متنهای یکسانی با تغییرهایی کم یا زیاد در رسانه های دراماتیک به نمایش در می آید." و اما مثالهاش:
چاپلین، کیتون،سی.فیلدز و برادران مارکس از سالنهای موسیقی و نمایشهای وودویل سربرآوردند(یعنی از تئاتر مردم پسند) اورسن ولز از تئاتر پیشرو به سینما آمد. آرتو فیلمنامه نویسی بلند پرواز بود، ژان کوکتو نمایشنامه و باله می نوشت و نیز فیلمنامه نویس و کارگردان بود. لارنس الیویه کارش را از تئاتر آغاز کرد و بسیاری از بهترین بازیگران سینما اینگونه اند. ساموئل بکت نمایشنامه های تلویزیونی (و رادیویی) می نوشت. برتولد برشت فیلمنامه نویس هالیوود بود. هرولد پینتر یکی از بهترین فیلمنامه نویسان(و درام نویسان رادیو) است. اینگمار برگمان یکی از بهترین فیلمهایش، مهر هفتم، را بر پایه ی یک نمایشنامه ی رادیویی خودش ساخت. راینر ورنر فاسبیندر هم نویسنده و کارگردان نمایشنامه هایی در تئاتر پیشرو مونیخ بود و هم فیلمهای چند میلیون دلاری می ساخت."
امروزه‌‌ ‌دراماتورژ نقش مهم و کلیدی‌ای در یک گروه نمایشی به عهده دارد‌. اما تعریف دقیق و درست از جایگاه‌، وظیفه و نقش دراماتورژ به شکل دقیق و روشن مشخص نیست‌. در مقاله پیش رو تلاش شده تادر حد امکان به این مهم پرداخته و به شکلی شفاف همه جوانب کاری وی‌(‌دراماتورژ) را بیان کنیم‌.‌
صبا رادمان:
كاربرد، اهمیت و نقش‌«دراماتورژ» در تئاتر ایران نامشخص و گنگ و حتی ناشناخته است. به طوری که متأسفانه هنوز برای ما، مرز بین فعالیت‌كارگردان و دراماتورژ روشن نیست. پس بی‌دلیل نیست كه می‌بینیم در تئاتر ما‌«دراماتورژ» جایگاهی ندارد، در حالی كه در تئاتر امروز جهان دراماتورژ جایگاه ویژه خود را یافته است و تمامی گروه‌های مطرح، دراماتورژ را به عنوان عنصری مهم و اساسی در گروه خود می‌شناسند
اما دراماتورژ كیست؟ وظیفه او چیست؟ و در نهایت اصلاً واژه دراماتورژ چه معنایی دارد؟ 
دراماتورژ یعنی این كه:«من یك درام می‌نویسم‌.‌»
دکتر فرهاد ناظر زاده کرمانی در این باره می‌گوید‌:‌«‌اصطلاح‌"دراماتورجی" را می توان به "نمایشنامه کاری" و‌"نمایشنامه شناسی‌" برگرداند زیرا که او ممکن است نمایشنامه نویس باشد‌‌(‌گروه اول ) و هم نمایشنامه شناس ( گروه دوم ) و اغلب رویکرد نمایشنامه کار به تماشاگران‌"‌رویکردی ادبی‌" است‌
به گفته‌"فرهنگ زبان وبستر" دراماتورژی از واژه یونانی«دراماتوروگییا» به معنای درام‌نویس آمده است
نویسنده درام ـ كمدی یا تراژدی ـ را در آغاز و به معنی سنتی«دراماتورژ» می‌گفتند
«مارمونتل» می‌گوید
«شكسپیر مهم‌ترین نمونه‌ یك دراماتورژ است. كاركرد مدرن این واژه، امروز اشاره به یك مشاور ادبی و تئاتری دارد كه با یك گروه تئاتری كار می‌كند. با این مفهوم «لسینگ» اولین دراماتورژی است كه ما می‌شناسیم.» 
لسینگ در سال 1767 میلادی به عنوان دراماتورژ در«تئاتر ملی هامبورگ» مسئولیت جمع‌آوری نقد و بررسی و تئوری‌های تئاتری را به عهده می‌گیرد. او در همین سال كتابی تحت عنوان«دراماتورژی هامبورگ» می‌نویسد. این كتاب شامل یك مجموعه بحث انتقادی و استتیك درباره اندیشه‌های تئوریك در تئاتر است. اساساً اندیشه‌های مستتر در این كتاب از یك‌سو ریشه در سنت‌های تئوریك آلمان دارد و از سوی دیگر در تمامی كارهای عملی كه تا قبل از این تاریخ در ارتباط با میزانسن ـ هنوز مفهوم كارگردانی در تئاتر به مفهوم امروز نبوده است ـ وجود دارد ، تحت‌الشعاع قرار می دهد . واژه آلمانی این لقب«Dramitker» است كه معنایی متفاوت با همین واژه در زبان فرانسه به مفهوم كسی كه نمایشنامه را برای اجرا بر روی صحنه آماده می‌كند، دارد
در زبان فرانسه«Dramaturg» بیشتر معنای كارگردان را می‌رساند، در حالی كه در واژه آلمانی، منظور نمایشنامه‌نویس است؛ اگرچه ـ نوشتن و كارگردانی ـ گاه توسط یك شخص انجام می‌شود. برتولت برشت نمونه بارز آن در آلمان است
آلمانی‌ها از واژه «دراماتورژ» دو برداشت دارند
«الف: به كسی كه نویسنده درام است
ب: به كسی كه نقش محقق مرتبط با اثر نمایشی را دارد.» 
«دراماتورژ» در دیدگاه برخی تئوریسین‌ها، منتقد درون گروه است. فعالیت او در یك اجرای صحنه‌ای قابل رویت است. حضور او در یك گروه و در كنار كارگردان ضروری است. كار او در كنار كارگردان قابل رویت و دریافت است . فعالیت او در همراهی با كارگردان است. دخالت او در فضای عمومی و اتمسفر نمایشنامه است. او حتی می‌تواند به صورت پیشنهاد در كار بازیگر هم دخالت كند، ولی حفظ معنای كلی درام را هرگز فراموش نمی‌كند
البته همه در نقش«دراماتورژ» متفق‌القول نیستند. با این حال، كسی هم اهمیت نقش او را در كار نفی نمی‌كند. نقش او بین كارگردان و بازیگر، نقش ساده‌ای نیست و به سادگی نمی‌توان آن را هضم و درك كرد. هنگام شكل‌گیری نمایشنامه، فعالیت دراماتورژ از جهاتی با مسئولیت كارگردان، هم‌ارز است. به همین جهت گاه به غلط، او را برابر كارگردان می‌دانند، اما در نهایت هیچ‌كس نظر قاطع و دقیق و مشابه دیگران، در این باره نداده است و هیچ دو نظریه‌ای با یكدیگر تفاوت كامل ندارند
در این راستا، «دیكشنری بریتانیكا» در پاسخ به پرسش «دراماتورورگ» چیست؟ چنین بیان می‌كند: «هنر یافتن تركیب نمایشی» یا «نمایش تماشاخانه‌‌ای» 
«براساس این مفهوم، واژه انگلیسی«دراماتور‌گی»، و واژه فرانسوی«دراماتورژی»، هر دو از واژه آلمانی«دراماتور‌گی» استخراج شده‌اند. این واژه آلمانی [اولین بار] توسط«دراماتیست» و منتقد آلمانی«گتهلدلسینگ» در یك مجموعه مقاله مهم با عنوان«دراماتورژی هامبورگی»كه از سال 1767 تا 1769 منتشر شد، استفاده گردید
این واژه، در اصل از ریشه یونانی«دراماتوروگیا» به معنی یك«تركیب نمایشی» یا«كنش نمایشی» استخراج شده است». 

منبع 

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفدهم اردیبهشت 1393ساعت 8:19  توسط اردشیر آقایی   | 

باورم نیست که تو هم نفس من باشی 

یا که اصلا تو یکی ،هم قفس من باشی 

مانده ،سر در گم دنیا که چرا بعد خدا 

تو یکی این همه باید که ،کس من باشی 

آسمان زخم زمین زخم دلم زخمی تر 

کاش می شد که تو در دسترس من باشی 

عمر گل اندک ودربین همه من خارم 

شرم دارم که گلم در هوس من باشی 

تب آلوده دنیا به خطا لبریزند 

وقت آن شد که تو در ،تیر رس من باشی 

در دلم روز قیامت شده برپا به خودت 

منتظر مانده که تو ،بازرس من باشی 

بیت آخر غزلم قافیه کم داشت نوشت

باورم نیست گلم هم نفس من باشی 

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم اردیبهشت 1393ساعت 14:56  توسط اردشیر آقایی   | 

تن نیکوی بهار 

من شنیدم همه گفتند تو هم مثل منی 

هم ره هانت همه رفتند تو هم مثل منی 

آسمان زخم زمین عین خدا دور شدند 

غنچه ها یت نشکفتند تو هم مثل منی 

هر ستونی که به آن تکیه نمودیم شکست 

بار غم وقته" بی افتندتوهم مثل منی 

زیر آوار نبودن که گرفتار شدیم 

داد مارا نشنفتند "توهم مثل منی 

حالیا ای گل زیبا.تن نیکوی بهار

بیت آخربه تو گفتند تو هم مثل منی

 

@@@@@@@@@@@@@@

شاعر شده بود واردل ما می گفت 

قلبی که خودش شکسته بی تا می گفت

گویند که راز دل نکن فاش ولی 

عاشق نشنید و ،راز و هر جا می گفت 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هشتم اردیبهشت 1393ساعت 14:59  توسط اردشیر آقایی   | 

به کجا می رود آدم 

من که از این صف نانوا به خدا حوصله ام رفت 

چقدر تنگ و دراز ست و من از پشت همین صف از سمی میشنوم شیهه اسب 

پشت گودال محبت قبر آدم شده است 

د و سه روزیست جهان گم شده است 

نه کسی در پس ماست 

نه کسی در غم ماست و

و کسی نیست بگویند به ما 

"خانه دوست کجاست "

تا بگویم به او به همانجا که توخواهی 

به همانجا که حضور لحظه گی هست سیب زندگی همین است 

+ نوشته شده در  شنبه هفتم دی 1392ساعت 8:6  توسط اردشیر آقایی   | 

برطشت طلا گمان که الماس گریست 

آن روز که دختری به احساس گریست 

وقتی به کویر آسمان می بارید

بر رود فرات تشنه عباس گریست

************

بودا آتش به نام عباس کند 

موسی واحد به پیش او پاس کند 

وقتی که قرار مرده ای زنده شود 

عیسی طلب کمک زعباس کند 

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم آبان 1392ساعت 13:10  توسط اردشیر آقایی   | 

چوپان دروغ گوتوهم راست بگو

حالا که جهان به کام "گرگاست" بگو

در بود و نبود میش ها فرقی نیست

هرچه دل تنگتان که می خواست بگو

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1392ساعت 22:7  توسط اردشیر آقایی   | 

در دود

سیگار را از دست تو می کش........................م

و تو

می کشیییییییییییییییییییییییییییییییییی من را

 به سمت خاکستر ...

نقدی بر این نوشته

این قطعه که بخشی از یک شعر دراماتیک است

در ابتدا> با تصویری از دردودودآغاز شده به گونه ای که دردو دود را ازهم مجزا نمی داند  

همچنین بیان می دارد که :سیگار را ازدست او می کشد که از طرفی استعاره و از سمتی کنایه و از سویی با پارادوکس معنایی سعی در ایجاد تصویر از دست کسی چیزی را کشیدن مجسم می کند که منع معنایی پیدا می کند

دیگر سخن اینکه تصویر کشیده شدن را با کش دادن کلمه نشان داده واز سویی کشیدن و کوتاه کردن به سمت خاکستر را با نگاهی دیگر بیان می نماید

در آخر عنوان خاکستر و کشیده شدن به سمت آن حاکی از ظاهر خاکستر سیگار از یک زاویه و از دیدگاهی دیگر به معنای تباهی و درماندگی می باشد

و سخن آخر اینکه دنیای شعر و غزل دراماتیک دارای این چنین تصاویر و معانی عمیق در کوتاه ترین کلمات است

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1392ساعت 1:51  توسط اردشیر آقایی   | 

استادتمام وقت خودرا سر پا

 

يك مردشكسته با دوتا پاسرپا

هركاركه كردتا تودستش نرسيد

مي كردفقط خدا خداها سر پا

تو
هرچند که بی چتر
زیر یک بار پر از شبنم وابر
پر یک مشت تگرگ وگل سرخ
وتنی لخت هراسان
من و اشک همره هم
ولباسی همه زخمی
زیر یک سقف نشسته
نان سرما بخوریم
لای این پنجره که

سرپا تا که ببینی ترک است
سرزده بی آنکه بخواهی
به تو آری ببارم  تن اشک
تا توهم مثل خودم خیس هوایی بشوی
که من و پیرهن کهنه
سال هاست که بی چترشما
می گذریم


 

تصوير و تفسيردراماتيك اين شعر 

پارادوكس معنايي ايستادن تمام وقت و اشاره به افتاده نشدن در حالي كه وقت هرگز ساكن نمي ماند

-پارادوكس معنايي و تصوير مردي شكسته در عين حال سر پا با داشتن هر دوپا كه بيشتر اشاره به مقاومت است.از طرفي تصوير مردي مقاوم نشان داده مي شود كه داراي روحيه شكسته شده اي مي باشد

-كسي كه در حال تلاش و كوشش براي رسيدن مي باشد در حالي كه دستش به جايي نمي رسد

- از طرفي سر پا مانده و درحال دعا و خدا خدا كنان مي باشد و از طرفي تصوير بلند شدن داد ش با خدا خداها كردن مجسم است

در اين رباعي تصاوير زيادي مي باشد كه باعث مي شود هر كسي به زعم خويش شعر را تعبير كند و اينگونه است كه شعر دراماتيك مخاطب پذير مي شود چرا كه براي هركس يك برداشت متفاوت وجود دارد و در ديگر قالب ها بخصوص شعر امروز صراحت و نثر بودن اشعار اين خصوصيت را از شعر گرفته است

رسي وجوه دراماتيك شعر «ضيافت» از "احمد شاملو"
شعر و نمايش

 

 Image

 

از بارزترين خصايص هنر مدرن امروزي ساختار و شالوده شكني ، تلفيق سبك‌ها و ژانرهاي پيشين و حتا برقراري پيوند ميان هنرهاي گونه گون است . مثل آنچه به‌ كمك عكاسي و موسيقي در تئاتر جان گرفت تا تئاتريكالسم تعريف شود . بايد اذعان كرد كه آهنگ رشد اين گونه از خلاقيت در هنر و ادبيات معاصر ما چندان چشمگير نبوده است و گام‌هاي بلند اين زمينه را تنها معدود كساني برداشته‌اند .
آنها كه "شاملو" را مي‌شناسند مي‌دانند كه از دست او چه كمياب‌اند در هنر . تسلط او بر ادبيات فارسي ، تبحرش در ترجمه شعر و داستان و نمايشنامه ، دانش و حتا تجربه سينمايي‌اش دست در دست مي‌دهند تا ذهن رزمجوي شاملو بر تارك ادبيات فارسي تكيه بزند.
" ضيافت " از مجموعه "‌دشنه در ديس‌" ، نمايشي‌ترين شعر شاملوست . شعري است كه تمام ملزومات اصلي ادبيات دراماتيك را داراست . در اين مجال پس از نگاه به طرح قصه " ضيافت " به چند عنوان از اين ملزومات اشاره مي‌شود :
كساني پاي در سوري نهاده اندكه ميزبان آن با جام‌هاي زهر و دشنه‌ايي كه در يك ديس بدل چيني قرار دارد از ديگران پذيرايي مي‌كند . غلامان به‌خاطر تقديم مرگ بي دردسر از ميهمانان طلب انعام مي‌كنند . مرده‌ها را در رف‌ها چيده‌اند و زنده‌ها را در يخدان‌ها گذاشته‌اند . ميزبان در خونسردي بيرحمانه‌ايي همه را به زهر و دشنه تعارف مي‌كند . راوي – كه خود گويي از همين ميهمانان است – هراس ميهماناني را بيان مي‌كند كه نمي‌دانند مرده‌اند يا زنده :
شگفتا !
          ما
             كيانيم ؟-
نه بر رَف چيده‌گانيم كز مرده‌گانيم
نه از صندوقيانيم كز زنده گانيم . . .

صداي خطبه مداح و قدم‌هاي گروهي عزادار از دور مي‌آيد. مداح ستايش كسي را مي‌كند كه بي‌هراس در جاده آفتاب قدم نهاده و مرگ را به‌خاطر "‌نه گفتن‌" به‌جان خريده است.

هراس به‌خود نگذاشت
اگرچه بال‌هايش جاودانه‌گي‌اش بود‌،
و فرياد كرد«نه»
                    اگر چه مي‌دانست
اين
غريوِ نوميدانه‌ي مرغي شكسته پر است
كه سقوط مي‌كند.

مداح ادامه مي‌دهد و زنان زيبا و معصوم را كه با خود عشق آورده بودند ياد مي‌كند . زنان عاشق ، اميدواراند و آرمانگرا :

ريشه،فروترين ريشه
از دلِ خاك

ندا داد :
                  «_ عطر دورترين غنچه
                        مي‌بايد عسل شود !
مداح اينبار از مادراني ياد مي‌كند كه خون فرزندانشان مايه سربلندي است .

 آه فرزندان !
فرزندانِ گرم و كوچك خاك
                             - كه بي‌گناه مرده‌ايد
                               تاغرفه هاي بهشت را
                               بر والدانِ خويش
                               در بگشائيد ! -
ما آن غرفه‌ها را هم اكنون به چشم مي‌بينيم


راوي توصيف شرايط را ادامه مي‌دهد


استوار نشسته است
بر سكويِ عظيمِ سنگ
و از كنجِ دهان‌اش
تُفخنده‌ي رضايت
بر چانه مي‌رود

ايلچي‌ها همه جاي ملك را تفحص مي‌كنند و هر دري را مي‌كوبند . جارچي‌ها كه بدنبال‌شان مي‌روند مدام فرياد مي‌زنند « باكرگاني شايسته خداوندگار ! » و اين فريادها هدف ايلچي‌ها از جست‌وجو را لو مي‌دهد . دلقك به نيشخندي گزمه ها را قديس مي‌خواند . يكي از مدعيان ، در سخني دلسوزانه دلقك را نهيب مي‌زند كه مراقب جان و كلام خود باشد . و دلقك در جمله‌ايي خود را از مرگي پاك و آسماني كه گويي از پيش برايش مقدر شده آگاه مي‌داند . خطيب از او مي‌خواهد كه اگر جز دروع گفتن حرفي ندارد سكوت كند و . . .
ضيافت در نگاه ساختارشناسانه تئاتري ، متني است تلفيقي از دو فضاي متفاوت نمايشي . نمايش‌ها و نمايش‌واره‌هاي سنتي ايراني و نيز ادبيات دراماتيك امروزين كه قواعدش را از تئاتر اروپا گرفته است .
حضور راوي و شكل روايت او كاملاً متاثر از نقالي‌ها و معركه گيري‌هاست . مداح و خطيب هم ، چه در بيان متني و چه به لحاظ شمايل تاثير گذاري‌شان در پيش‌برد نمايش ، بر قاعده تعزيه خوان‌ها و پرده خوان‌ها عمل مي‌كنند. شخصيت دلقك نيز با نگاه به آنچه كه تيپ‌هايي چون "سياه" و "مبارك" و . . . در خيمه شب بازي‌ها ، معركه‌گيري‌ها و حتي در برخي نقالي‌ها ( در مقام بچه مرشد) داشته‌اند ، نوشته شده است . شخصيت هايي با حماقت و دانايي توامان كه حرف‌هايشان در ذهن مخاطب سووال انگيزي مي‌كند و شاملو با استفاده از آنها به فضاي معنايي نمايش عمق بخشيده است .
از ديگر نشانه‌هاي نمايش‌هاي سنتي در "ضيافت" پيش‌برد نمايش با پيش‌آگاهي‌هاي نقلي و روايي است . پيش از ديالوگ مادران ، مداح از آنها سخن گفته و آگاهي مي‌دهد . همين سياق در مورد زنان عاشق ، جارچي‌ها و . . . نيز مرتباً به چشم مي‌آيد.
اما نشانه‌هايي پُررنگ از ادبيات دراماتيك و مشخصاً درام نسبيت كه متعلق به درام نويسي مدرن است نيز در اين شعر وجود دارند . قوي‌ترين اين نشانه‌ها شكست زمان و مكان است . صحنه "‌ضيافت‌" مكاني ثابت و مشخص نيست.محل ميهماني ، مكان مداحي و حتا وقتي‌كه جارچي‌ها مي‌چرخند و فرياد مي‌زنند به معناي سراسر سرزمين مي‌شود.
اما شكل شكست زمان در "ضيافت" چشم‌گيرتر است . تمام اين نمايش در يك مدت زمان معنايي رخ مي‌دهد كه شايد فقط يك لحظه كوتاه باشد و شايد زماني طولاني . مداحي‌ها و ديگر ديالوگ‌هاي مداح،مادران،مدعيان و . . . همگي در توصيف مبارزه جويي همان كساني است كه به آن ميهماني رفته‌اند. در واقع ضيافت جام‌هاي زهر و سيني حامل دشنه چيزي جز ميدان مبارزه با تاريكي و پانهادن در مسير آفتاب نيست.تعليق زماني اين نمايش به‌خاطر آن‌ است كه ميهمانان ، نه زندگاني‌اند فقط با قصد مبارزه و نه مردگاني‌اند كه در راه آرمانشان جان باخته‌اند بلكه مبارزاني هستند در حال نبرد و رهرواني‌اند در راه مرگ.

نه بر رَف چيده‌گانيم كز مرده‌گانيم
نه از صندوقيانيم كز زنده‌گانيم ؛
تنها
درگاهِ خونين و فرش خون آلوده شهادت مي‌دهد
كه برهنه پاي
                      بر جادّه‌يي از شمشير گذاشته‌ايم

 

انتهاي نمايش " ضيافت " چون پايان تراژيك امروزي در مرگ نيست بلكه مربوط به شخصيت‌هايي است كه مي‌مانند و با گرفتاري‌ها و آرمان‌هايشان دست به گريبان مي‌شوند(مثلاً در "سه خواهر" اثر چخوف و " اشباح " اثر ايبسن).انتهاي "ضيافت" با ديالوگ خطيب است كه به لحاظ معنايي نيز جان تمام متن است

اما اگرت مجالِ آن هست
                             كه به آزادي
                                          ناله‌يي كني
فريادي در افكن
و جان‌ات را به تمامي
                       پشتوانه‌ي فرياد آن كن!
وجود كنش‌هاي قابل رويت ، توصيف جزئيات صحنه‌ها ، استفاده از افكت‌هاي صوتي جهت ايجاد تصاوير ذهني ، تنوع مناسب و رنگبندي قابل قبول كاراكترها از ديگر المان‌هاي نمايشي اين اثر اند كه بررسي تك تك آنها در اين ميحط نمي‌گنجد.
با تمام آنچه گفته شد بايد خاطر نشان كرد كه " ضيافت " ذاتاً يك شعر است و نه يك نمايشنامه. شعري كه از نمايشنامه و امكانات نگارشي آن جهت نيل به محتواي خود استفاده كرده است. و غرض از اين بررسي مختصر نيز هرگز پذيرفتن اين شعر به‌عنوان يك نمايشنامه كامل و بي‌نقص نبوده است.
اين نكته را نمي‌خواهم به از قلم افتاده‌هاي اين نوشته بيفزاي‌ام كه آنچه ارزش بيشتري به اين اثر شاملو مي‌دهد تاريخ سروده شدن اين شعر است.بهار سال 1350‌. و اين در حالي است كه باگذشت اين‌همه سال هنوز هم هنر و ادبيات ما در ارائه آثار مدرن و خصوصاً آثار تلفيقي به جسارت و پختگي نرسيده‌اند.

 

[ پنجشنبه بیست و هشتم شهریور 1387 ] [ 2:30 بعد از ظهر ] [ وحیداور

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم مهر 1391ساعت 11:27  توسط اردشیر آقایی   | 

بامن تو از ۱تا۳ "هی "بشمار از سر

 

برگردد با اصرار بر تکرار از سر

با تیک تاک ساعت مجهول دنیا

خود را بزن هر بار بر دیوار از سر

کبریت با آتش کمی عادت کمی راه

خاموش و روشن کرده هی سیگار ازسر

یک بار دیگر یک پیامک مثل هرروز

همراهکامنت خودبگذار از سر

شاید بخواندزیرلب ناچار روزی

یا اینکه ویرایش کندیک بار از سر

من مانده ام با بی قراری های فردا

وقتی که زنده می شوم انگاراز سر

همراه با ساعت شمردم تا بمیرم

این لحظه هارا بی تو با اصرار از سر  

داردغزل هم روبه پایان می رسد که

آمد پیامک با خودت بشمار از سر

3-1-2یعنی که به هم خوردند بازی

فردا همان ساعت همان دیدار از سر

 سوال وپاسخ در مورد یک نظر

. متن بالای وبلاگت یعنی چه ؟ اردشیر جان بنیانگذار اولین وبلاگ غزل دراماتیک ؟؟؟؟ یا اینکه شما پدر غزل دراماتیک هستید ؟! من با گذاشتن پسوند به شعر چندان موافق نیستم و اینکه ادبیات امروز را کاری گروهی می دانم نه اینکه معتقد باشم کسی جریانی را به راه انداخته است . آیا تو جریانی در غزل امروز به راه انداخته ای ؟ اگر بی رودربایستی نظر مرا در مورد شعرت بخواهی ناچارم بگویم که این متن بیشتر از اینکه به شعر نزدیک باشد به نظم نزدیک شده است . کو اتفاق شاعرانه ؟؟  این شعرت را با آثار محمدسعید میرزایی در کتاب مرد بی مورد مقاسه کن . تنها یک روایت صرف است که در دهه ی هفتاد با نام غزل مدرن روی کار آمد و بعد کم کم تغییر کرد . وظیفه ی کارورزان غزل تنها رعایت قافیه و وزن و ردیف نیست بلکه ارجح تر از همه رسیدن به شاعرانی و کشف است که در این اثر چنین چیزی ندیدم . از لحاظ زبانی نیز بسیار ضعیف عمل کرده بودی . به نظرم بایستی نگرشت را به چیزی که می نویسی عوض کنی ... قربانت  ...سلام یعنی خداحافظ

 

پاسخ همراه با احترام به دوست خوبم
سلام
من فرزند شعر دراماتیک هستم نه پدر شعر دراماتیک و در جهت اثبات این موضوع معتقدم هرکس فرزند این آب و خاک باشد و در راستای ادبیات قلبش پتپد نه بدنبال ساختار گریزی و نه بدنبال ترجمه متون غیر ایرانی و پسوندهایی نظیر مدرن و پست مدرن و ...است بلکه بعنوان فرزند ادبیات ایرانی و به افتخار فرهنگ چندین هزار ساله  و میراث گران بهای پدران در ادبیات فرندی خواهد کرد لذا آنچه امروز من در تامل و اندیشه این سبک و قالب شعری می بینم در نظرم دنیایی متفاوت از ادبیات گذشته نیست بلکه استمرار و رسیدن غزل در یک وادی و زمان و زبان امروز با تصاویر و محتوایی با ابعاد اجتماعی .عرفان . تغزل و درون مایه های ادبی می باشد کمی نیاز به پذیرش واقعیت کافی ست تا ما  بعضا شعراکه هرگز در ادبیات سعدی نخواهیم شد به اندیشه و نو اوری و عمق موضوع با احترام و منطق برخورد کنیم بی شک این قالب می تواند تحرکی باشد در ذهن همه آن هایی که به شعر عشق می ورزند .این بنیان  نقدهای منصف و غیر ان را با احترام فرصتی برای ترمیم وتعمیق در مطالب دانسته واز سنگ ریز های میان راه نگران نیست چرا که آینده در مورد هر نوع آوری و خلق اثری تازه نظر خواهد داد

         

عنوان (انگلیسی):
نشریه: مجله دانشكده ادبيات و علوم انساني
شماره: مجله دانشكده ادبيات و علوم انساني (دوره: ۵۳، شماره: ۲)
نویسنده: دكتر غلامرضا رحمدل
کلیدواژه‌ها : خدا ، زيبا يي ، طبيعت ، انسان ، سا زگا ري ، God ، Aesthetice ، Humam being ، Nature ، Love ، Lyric
کلیدواژه‌ها (انگلیسی): خدا , زيبا يي , طبيعت , انسان , سا زگا ري , God , Aesthetice , Humam being , Nature , Love , Lyric
چکیده:

در اين مقاله،‏ زيبايي شناسي ديني غزليات حافظ مورد مطالعه و ارزيابي قرارگرفته است. سؤالات تحقيقي اين مقاله در قالب جمله هاي اثباتي زير قابل دسته بندي مي باشند:
ا- زيبايي شناسي ديني حافظ از "نوع " نگاه او به جهان نشأت مي گيرد.
2- زيبايي شناسي ديني حافظ مهمترين عامل سازگاري او با محيط است. 3- قرآن،‏ حديث و سيرهء معصومين از منابع سرشار در تبيين زيبايي شناسي ديني هستند. 4- مركز ثقل زيبايي شناسي ديني حافظ،‏ "عشق " است. 5- زيبايي شناسي ديني حافظ كمال گرا است. 6- عشق در عين وحدت،‏ آثار،‏ مراتب و جلوات متكثر دارد. 7- ايمان و انتظار, اركان سازگاري حافظ را تشكيل مي دهند. و...
در اين مقاله براي اثبالت هريك از فرضيه هاي مربوط به مرضوع،‏ حسب مورد از آيات و روايات و مستندات شعري،‏ به صورت شواهد امثال،‏ استفاده شده است.
تحقيق در اين مقاله از نوع تحقيق متن محرر است, و عوامل دخيل خارج از متن،‏ يعني تاريخ،‏ علوم متداول زمان حافظ و... عوامل فرعي،‏ ارزيابي شده اند. به عبارت ديگر به جاي آنكه از تاريخ به حافظ نگاه كنيم از حافظ به تاريخ نگاه كرديم. زيرا, زبان تاريخ, زبان مستقيم است و شعر،‏ زباني غير مستقيم. زباني مستقيم،‏ ابزار گرد آوري اطلاعات است و زبان شعر،‏ ابزار آفرينش اطلا عات. زبان غير مستقيم،‏ ظرفيت گسترده تري براي بيان حقايق دارد.

چکیده (انگلیسی):

One of the important dimentions religious knowledge is it's aesthetical outlook. This essay is seeking to study religious aesthetic of Hafez’ lyric poems with attention to his worldview and vision to God, human being, nature, Qoran, love act. For documentation each of these elements, I have presented examples of Qoran, narratives or Hafez’ lyric poems which appropriate to this issue. This essay ends by conclusion and references. Basic centrality in this research is Hafez’ lyric pomes.
That means my basic emphasis is on text and external textual facto, history, current science which belongs to age of Hafez and sub factors were appraised. It means I viewed history by Hafez not viewed Hafez through history.

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم شهریور 1391ساعت 8:29  توسط اردشیر آقایی   | 

بیا مسافر من ساده از سفر برگرد

که هست جاده محراب پر خطر برگرد

مگر نمیشنوی تو صدای دزدان را

که گرد قافله هستند در گذر برگرد

تمام کوچه مسجد شکاف شمشیر است

 بیا به اسم توای شاه از سفر برگرد

اگر چه خواهش من را نمی دهی پاسخ

بیا به خواهش غازی و قفل در برگرد

چه کس نماز سحر را شکسته می خواند

بیا نماز قضا کن و این سحر برگرد

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم مرداد 1391ساعت 9:28  توسط اردشیر آقایی   | 

چقدر چشم به راهت شده ام بلکه بیایی ؟

مثل دیوانه شده "اینقده" پرسم که کجایی ؟

آخر ای دوست سفر "اینقده "در کام تو زیباست

که تورا حیف شود دل نکنی زود نیایی ؟ا

این صدامی شنوی هق هق قلبم شب جمعه ست

چقدر صبر کنم ندبه بخوانم به هوایی

به خدا عمر کفایت نکند این همه دوری

استخوان های مراخرد کند بار جدایی

"خب"اگر خانه ی ماقابلتان نیست به جایش

((این توانم که بیایم در کویت به گدایی ))

 

ما منتظریم بلکه فتوا بدهی

فرمان به هوا زمین و دریا بدهی

با هسته ی مردمی اتم می سازیم

دستور اگربه فتح دنیا بدهی

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم تیر 1391ساعت 8:0  توسط اردشیر آقایی   | 


بي شك در دنياي متفاوت از هرچه بود/امروز به سمتي در حركت است كه يا تعالي است .يا زوال /وادبيات از اين دو قاعده مثتثني نيست غزل دراماتيك يك تغيير وساختار ويك سبك و سياق جديد  نبوده اما يك بنيان براي ماندگاري اين شاهكار ادبي در ادبيات ايران است وقتي پدر شعر دراماتيك در فرانسه پديدار شد ادبيات ما از شعر حماسي و دراماتيك اقيانوسي سرشار بودو امروز هم هست اما هرگز با معرفي قالب ها وپراكنده گوي هاي ادبي اين سبك در ادبيات ما جا يگاه پيدا نكره است و لذا ضمن تغيير در بيان و زبان گذشته امروز بر آنيم كه اين ويژگي ادبي را در ادبيات بعنوان بنياني ماندگار معرفي نمائيم .با اين توصيف تازه سروده اي را همراه با تفسير جهت شناسايي شعر و غزل دراماتيك تقديم مي كنم

 
اي زن كه شبيه غنچه اندامت هست
ما مفتخريم ؛قلبمان خامت هست
خاريم و شروع مردني باشيم ما
وقتي كه شروع زندگي نامت هست

تصاوير زنده و پوياي كلام را در اين رباعي به وضوح مي بينيم
اي زن ضمن توجه به فراخون زن به لحاظ سماعي  كلمه ايضارا به معني  همچنین در ذهن متبادرمي سازد
غنچه اندام  تصويري از گل نشكفته .وبه تعبيري هنوز زن را نشناخته ايم
-مفتخريم ضمن توجه به فخر از سويي ما مفت  خريم مي شود آنرا به شوخي ادبي وكنايه تعبير كرد
خاريم  هم به معني خار و خس و هم به نوعي در بيان شنيداري با عنوان كوچك و حقير بيان شده است -
-شروع مردني .مرد حروف آغازين مردن است و اين در حالي است كه زن حروف آغازين زندگي مي باشد لذا به نوعي اشاره داردبه مرد از دامان زن به معراج مي رود و زن آغاز آفرينش و...
با توجه به تصوير و تفسير هاي زيادي كه از همين يك رباعي و هزاران تصوير و نمايش كه از شعر دراماتيك خواهيم ديد  مي توان به راحتي مدعي بود كه شعر و غزل دراماتيك يك سبك و يك انقلاب  در ادبيات مي باشد كه متاسفانه به ديده ي فراموشي سپرده شده است

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم خرداد 1391ساعت 8:38  توسط اردشیر آقایی   | 

ديشب كه به روي ماهتان ابر آمد

صد بار فقط به چشممان  قبر آمد

اي ماه اگر برايتان مقدورست

يك حوصله كن گمانمان صبر آمد

        ************

        ***********

برتخته ي سبز چون بهشتم آقا

يك عمرتورا به خط زشتم آقا

مانند لغات سخت املا اسمت

در دفتر قلب خود نوشتم آقا

 

+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم اردیبهشت 1391ساعت 9:12  توسط اردشیر آقایی   | 

 

 یا صحبت عاشقانه دزدی زده است

یا بر تن  لخت خانه دزدی زده است

آنقدر دلم فقیر و بی کس مانده

انگار به آن شبانه دزدی زده است

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم فروردین 1391ساعت 11:24  توسط اردشیر آقایی   | 

ای کاش شود مانند سابق بنویسی

ازدرد شکستن و دقایق بنویسی

یک عمر پراز زخم وپرازسوگ نمردن

ماندم که تودر مرگ شقایق بنویسی

آنقدردلم زخم  زبان خورد که عمریست

من دوست ندارم كه حقایق بنویسی

شهریست دلم مرده ولی سنگ مزاریست

صیقل زده تا اینکه به عاشق بنویسی

مردی به تاریخ وفا زیر همین سنگ

ماندند که شاید تو موافق بنویسی

یک عمر پیامک همه از جنس گذشته

هرگز نشد از روی سلایق بنویسی

صد بار غلط بود و غلط خوانده شدم دوست

در متن ولی کاش تو صادق بنویسی

این زنگ که تفریح تو بودندشکستند

از بس که نشد مانند سابق بنویسی

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم فروردین 1391ساعت 9:0  توسط اردشیر آقایی   | 

بيا تورا به خدا باز چاره اي باشيم

در اين سياهي امشب ستاره اي باشيم

دلم گرفته نفس در سكوت  تنهايي

هواي آمدن نبض دوباره اي باشيم

به قدر عاطفه سوگند حيف است كه ما

شبيه سنگ شده سنگ خاره اي باشيم

كمي براي شكستن فرصت داريم

بيا كه مرهم دل پاره پاره اي باشيم

كوير خاطره خشكيده است اين ايام

بيا كه گريه ي ابر بهاره اي باشيم

تمام حرف من اين است مي خواهم

به زير پاي رفاقت كناره اي باشيم

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم اسفند 1390ساعت 10:44  توسط اردشیر آقایی   |